Tango argentino


JAK TO SIE ZACZĘŁO?

Szukanie początków tanga przenosi nas do Argentyny II połowy XIX wieku, kiedy większość ludności stanowili Indianie i gauchos - dzicy ludzie zajmujący się polowaniem na stada bydła, pędzący wolne, niczym nie skrępowane życie na olbrzymich obszarach Argentyny. Ich sytuacja zmieniła się wraz z parcelacją ziemi i rolniczo-ekonomicznym rozwojem państwa. Gauchos stali się ludzmi bez praw do ziemi. Część z nich zdecydowała się zostać z Indianami i zajmować nielegalnymi już polowaniami, część była zmuszona przenieść się do nowej stolicy, do Buenos Aires. Tam szukając wytchnienia po pracy gromadzili się by tańczyć. Początkowo tango powstawało przy dzwiękach tak prymitywnego "instrumentu" jak grzebień czy pózniejsza gitara. Jego nazwa ma kilka zródłosłowów - podobno mianem "tango" nazywano miejsce gdzie tańczono, niektórzy dopatrują się w tym słowie brzmienia bębnów, na których grali ciemnoskórzy, wybijając rytm "tan-go", lub były to po prostu tańce z poszczególnych rejonów, takie jak: tango americano czy tango andaluz.

 

Taniec do miasta, a wcześniej do jego przedmieść przynosili ze sobą compadres. Compadres, jako przesiedleni gauchos przywędrowali na granice miasta ze wsią, zwane barrios i arrabales. Teraz, pół-cywilizowani, byli wynajmowani do pilnowania bydła na Pampie, poza tym grali w karty i bawili się. I mimo, że świat gaucho zniknął, pewne cechy w żyjących na przedmieściach compadres pozostały. Wyróżniali się gwałtownością, niezależnością; ich męska duma prowokowała częste walki na noże w imię swojego honoru. Z czasem spośród compadres wyróżnili się tak zwani compadritos. Ci nie budzili już takiego uznania. Byli to młodzi mężczyzni, próbujący naśladować wizerunek prawdziwych compadres, jednak jedyne co ich łączyło z pierwowzorem był nasunięty na oczy kapelusz, luzno zawiązany pod szyją fular, buty na wysokim obcasie i oczywiście nóż wetknięty za pasem. Wieczorami zabawiali się w barach i domach publicznych. Mając zwyczaj przypatrywać się tańcom afro-argentyńskim poza miastem, zaczęli naśladować tamtejsze gesty, w rezultacie przenieśli ten taniec do swoich dzielnic. W zabawie towarzyszyły im panie lekkich obyczajów, gdyż często zabawa sprowadzała się z barów do domów publicznych. Mężczyzn po całodziennej pracy było tam wielu, kobiet-cudzoziemek określona ilość, co powodowało kolejki w poczekalni. Dla zabicia czasu rozpoczynano tam tańce - pierwsze milongas - czyli miejsca gdzie obecnie tańczy się tango. Z czasem najlepsi tancerze byli zapraszani do bardziej wygodnych lokali i tak z przedmieść, zakurzonych trotuarów zaczęli tańczyć na prawdziwej podłodze. Jednak ten prestiż miejsca nie był jeszcze związany z wyróżnieniem społecznym. Wprost przeciwnie! Elita z lepszych domów wyklęła ten taniec, uznając go za nieprzywoity i deprawujący cześć kobiecą. Dopiero zaprezentowanie tanga w Europie udzieliło mu powszechnej, europejskiej aprobaty. Stamtąd taniec trafił do Stanów Zjednoczonych, by w latach dwudziestych powrócić do Argentyny i zostać przyjętym. Od tego momentu notujemy olbrzymią ilość zespołów tanga, śpiewaków i tancerzy. Dopiero teraz zabrzmiała muzyka tanga, kompozytorzy tworzyć zaczęli swoje do dziś tańczone szlagiery. Jakież wrażenie robił widok kilkunastu muzyków, w tym dwunastu siedzących rzędem bandoneonistów! Bandoneon bowiem stał się fetyszem tanga. Przywieziony z Niemiec na początku XX wieku, podobny do akordeonu, dawał grającemu o wiele większą skalę "jęków" i "skrzypień". Dziś żaden z zespołów, pragnących grać oryginalną muzykę, nie obywa się bez bandoneonu, ewentualnie gra na akordeonie, marząc o posiadaniu bandoneonu.

Olbrzymią rolę w kształtowaniu się tanga odegrali imigranci z Europy. Przypisywana im jest rola wręcz twórców tanga rozwijającego się na bazie kultury argentyńskiej. W istocie, w melodii tanga zauważamy charakterystyczne dzwięki hiszpańskiej habanery, walca, polki mazurki. Rzesze imigrantów przybywających do Argentyny w poszukiwaniu pracy spotkało się z nowymi warunkami życia. Pozbawieni swoich rodzin i bliskich osób, nierzadko tracili złudzenia co do lepszego życia. Zbierając się w swoim męskim towarzystwie, uskarżali się na biedę, samotność, z nostalgią wspominali dawne czasy, pijąc i słuchając tang. Ten rodzaj sentymentu jaki im towarzyszył przełożył się na muzykę - nostalgiczną i płaczliwą. Jakże inne były to tanga od tych, skocznie tańczonych przez compadritos con prostitutas.

I tak do dzisiaj na drodze ewolucji przetrwały: milonga, skoczny, wesoły taniec z brzmieniem polki, w którym kontakt między tańczącymi opiera się głównie na przekornej zabawie; canyenge - jeden z rzadkich już styli, tańczony na bardzo ugiętych nogach, imitujący afro-ruchy, z wieloma ozdobnikami; tango milonguero - o dużej zależności między partnerami, z partnerką całkowicie opartą o pierś partnera, w bliskim trzymaniu, bez użycia pewnych figur, które wykonuje się w najbardziej powszechnym dziś stylu: tango salon, w którym trzymanie jest otwarte, każdy z partnerów posiada własny środek ciężkości z możliwością wykonywania bardziej zaawansowanych figur czy obrotów. Należy jednak pamiętać, że niezależnie od tego jakie zasady kierują danym stylem, my sami musimy poczuć się w nim dobrze.


ETYKIETA TANGA ARGENTYŃSKIEGO

Poniższe wskazówki dotyczące etykiety tanga zazwyczaj są dobrze znane doświadczonym tancerzom, jednak nie są często omawiane. Początkującym tancerzom przydadzą się one, by uniknąć kłopotliwych lub niepewnych sytuacji. Przestrzeganie ich może pomóc Wam poszerzyć wasze doświadczenie w tangu.

  • Na milondze pary tańczą dokoła sali w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Szybsze pary tańczą na zewnątrz koła, wolniejsze - bliżej środka. Gdy tańczysz, unikaj przecinania tych szlaków, przecinania centrum sali i tańczenia w stronę przeciwną do kierunku tańca, szczególnie gdy sala jest zatłoczona.
  • Jeśli akurat nie tańczysz, szanuj tych, którzy tańczą, nie przechodź przez salę i nie stój zajmując miejsce na parkiecie. Na przykład, gdy inni tańczą nie stój im na drodze i nie rozmawiaj. Pierwszeństwo należy się tancerzom. Pozostaw dla nich miejsce.
  • Jeśli próbujesz pokazać partnerowi nowy krok, by mu go zaprezentować, przesuń się do odległego rogu sali.
  • Bezpieczeństwo twojego partnera i otaczających was tancerzy jest najważniejszą sprawą, o której powinieneś myśleć. Zarówno prowadzący, jak i prowadzony by uniknąć kolizji powinni zawsze być wyczuleni na obecność innych tancerzy dokoła siebie. Jeśli kolizja nastąpi, próbuj ją załagodzić poprzez złożenie rąk jak najbliżej siebie i zatrzymanie kroku. Bądź uprzejmy i życzliwy, nawet jeśli to nie była twoja wina. Na dłuższą metę tańczenie na zatłoczonej sali jest ćwiczeniem na unikanie zderzeń w bezpieczny, twórczy, nawet zabawny sposób.
  • Nikt nie lubi być kopnięty, popchnięty czy nadepnięty, tak więc w zatłoczonej sali unikaj gwałtownych ruchów, wysokich boleos, mocnych ganchos i długich kroków. Jeśli czujesz, że za chwilę na kogoś nadepniesz, staraj się nie kontynuować rozpoczętego kroku i złagodzić nastąpienie na tę osobę. Także prowadzący powinien lewą rękę skierować niżej, na wysokość ramienia, a łokcie ułożyć blisko ciała.
  • Na zatłoczonej sali efektowne pokazowe tango tańczone wraz z innymi na wspólnej linii tańca budzi niezadowolenie, jeśli wstrzymuje ruch nadchodzących z tyłu tancerzy. Pamiętaj, to nie olimpiada czy "tango show", to taniec towarzyski, więc zrelaksuj się i dobrze baw. Jeśli masz ochotę na użycie pokazowych figur - przejdź bliżej środka sali, gdzie będziesz mógł zatrzymać się i wykonać wielokrotne ocho czy molinete.
  • Dla prowadzących: jeśli koniecznie musisz zrobić krok wbrew kierunkowi tańca, spójrz najpierw za siebie. Dla prowadzonych: bądź czujna wobec tancerzy, którzy mogą pojawić się na drodze i daj znać o tym partnerowi przez uścisk dłoni lub przyciągniecie partnera bliżej siebie.
  • Jeśli para przed wami zatrzyma się, markuj kroki lub użyj kroku w bok, by następnie kontynuować taniec.
  • Partnerzy! nie prowadźcie do tyłu. To nie tylko utrudnia prowadzenie, ale także powoduje zderzenia.
  • Wolno się uśmiechać i czerpać przyjemność z tanga!
  • Bardziej zaawansowani tancerze - dajcie dobry przykład początkującym: bądźcie cierpliwi, grzeczni i wyrozumiali. Przyjęte jest dawanie rad, pod warunkiem, że ktoś poprosi o nie pierwszy. Pamiętaj, że też byłeś kiedyś początkujący. Opryskliwa i nieuprzejma uwaga może zepsuć komuś wieczór.
  • Tango argentyńskie jest tańcem eleganckim. By towarzyszyło mu miłe wrażenie, trzeba zadbać też o higienę osobistą. Weź prysznic i użyj dezodorantu. Często używaj odświeżacza oddechu. Podczas tańca rozmawiaj mało lub wcale, skup się na tańcu i prowadzeniu. Powstrzymaj się od dużej ilości wody po goleniu i perfum, niektórzy są przeczuleni na ich punkcie. Jeśli pocisz się, często używaj ręcznika lub chusteczki. Tak więc panowie, zróbcie sobie przerwę w tańcu, ochłodźcie się, weźcie dodatkową koszulę i zmieńcie ją w przerwie. To jest taniec towarzyski - jeśli potrzebujecie aerobiku, idźcie na salę gimnastyczną. Jeśli nosicie okulary, rozważcie założenie soczewek kontaktowych lub zdjęcie okularów na czas tańca, chyba, że nie możecie się bez nich obejść.

I jeszcze ostatnia rzecz: proszę, żadnych jeansów, spoconych koszul, butów sportowych czy tym podobnych niedbałych strojów. Tango jest eleganckim tańcem, okazją do wystrojenia się.


O TANGU ARGENTYŃSKIM

"...jedyny współczesny taniec towarzyski, który warto nazwać tańcem"
George Bernard Shaw

Po pierwsze i najważniejsze - tango argentyńskie i tango nowoczesne nie mają ze sobą nic wspólnego.
Tango zawsze było tańcem intymnym, nie wymagającym dużej przestrzeni. Kiedy jednak znalazło drogę do sal balowych Europy, jego styl nie zgadzał się z europejską ideą tańca balowego, a było to ponad sto lat temu. Autentyczny styl został szybko zmieniony. Piękno charakteru prawdziwego tanga zostało zastąpione szybszym, pulsacyjnym rytmem. Tango zostało włączone do konkursów tanecznych i powstał nowy trend, który nakazał tancerzom poruszać się wokół parkietu serią sztucznych marszów staccato, z przejściami sygnalizowanymi rodzajem zaraźliwych skurczów szyi, które powodują sporo śmiechu w Argentynie. Gorąca pasja prawdziwego argentyńskiego tanga została odarta ze swej tajemniczości i uwodzicielskiej intymności. Jednakże w wielu panstwach Ameryki Łacińskiej, gdzie raczej bary i kafejki, a nie sale balowe były miejscami, gdzie spotykano się aby tańczyć, tango nowoczesne nie znalazło naśladowców wśród ludzi, których miłość i wierność prawdziwemu stylowi wciąż trwała. Teraz tango, po ponad stu latach powraca jako popularny styl w Stanach Zjednoczonych i Europie. W ostatnich latach zainteresowanie tangiem argentyńskim wzrosło do tego poziomu, że konkursy, a nawet mistrzostwa, pomimo, że nie uznawane przez międzynarodowe stowarzyszenia taneczne, odbywają się przed widowniami składającymi się z kilku tysięcy widzów i są transmitowane przez telewizję o europejskim zasięgu. Wielu czołowych tancerzy światowej klasy próbuje dodać teraz elementy tanga argentyńskiego do tanga nowoczesnego w swoich układach. Jednakże łączenie dwóch bardzo różnych tańców, zwłaszcza prezentowanych w smokingu i sukni balowej podobne jest do włączenia obrotów na głowie rodem z breakdance'u do walca wiedeńskiego tylko dlatego, że w obu występuje szybki ruch obrotowy.

Nadeszły i minęły setne urodziny tanga, a ono wciąż trwa. Czemu jest popularne? Ponieważ tango nie zostało wymyślone przez choreografów ani mistrzów tańca, lecz jest to naturalny taniec z naturalnymi ruchami. To taniec stworzony przez zwykłych ludzi. Nie jest to taniec seksualny, lecz zmysłowy. Jest to taniec dzikiej namiętności i czułej delikatności, taniec dominacji i uwodzenia.

Duch tanga tkwi gdzieś w środku nas. Pozwólmy mu ukazać się w swojej prawdziwej postaci i charakterze i dajmy mu jeszcze jedną szansę, by uwiódł nas swym czarem. Zatańczmy tango, i zatańczmy je tak, jak powinno być zatańczone. Robiąc to przekażemy przyszłym pokoleniom to, co zostało przekazane nam i uchronimy prawdziwe tango, by podbiło dwudziesty pierwszy wiek.


Esto es Tango! - To jest Tango!

Tango argentyńskie, w formie towarzyskiej, nie jest trudne do nauczenia. Nie istnieje problem wpajania w kogoś tanga, ono jest w każdym z nas. Jest to raczej sprawa pozwolenia tangu, by ujawniło się samo. Nawet niedoświadczeni tancerze łatwo znajdą przyjemność w tańczeniu tanga już po dwóch lub trzech lekcjach. Dla młodych jest to ekscytujący i zmysłowy taniec kontaktowy. Dla ludzi kochających życie to po prostu świetna zabawa. Dla ludzi starszych taniec ten jest równie przyjemny, przy czym nie wymaga większego wkładu energii niż pójście na spacer. Nie było jeszcze tańca równie atrakcyjnego dla wszystkich jak tango.


Technika

Tango argentyńskie to taniec, który narodził się w bocznych uliczkach. Nie zostało wymyślone przez profesjonalnych tancerzy lub nauczycieli tańca. Nie ma zatem jedynie właściwej techniki. Generalnie technika ewoluowała jako oszczędna i praktyczna metoda osiągania wymaganego rodzaju ruchów. Technika jest o tyle ważna, że daje nam pewną podstawę, bazę, i umożliwia tancerzowi wykonanie kroku, figury lub ruchu w dokładny i oszczędny sposób. W tangu argentyńskim ekspresyjny charakter tańca jest najważniejszy i technika, taka jaka istnieje w ogólnej formie, służy jedynie wprowadzeniu w odpowiedni nastrój, stan duszy, wyzwoleniu emocji i umożliwieniu dialogu między tancerzami podczas wykonywania tańca.

Istnieje jednak pewna ogólna norma wykonywania tego tańca, ale po to tylko, by sposób tańczenia tanga był w pewien sposób wspólnie pojmowany. Techniki mogą być porównywane i ulepszane. Pomysłami można się dzielić, można je przekazywać dalej i rozwijać przekraczając geograficzne i językowe bariery.

Narodziny i rozwój tanga argentyńskiego miały charakter nieformalny i raczej przypadkowy. Ponad wiek temu nie dało się przewidzieć, że pewnego dnia technika tego tańca zostanie sformalizowana, by umożliwić jego lepsze zrozumienie i szersze upowszechnienie. Jednak zdecydowanie improwizacyjny charakter tanga argentyńskiego nie pozwolił na pełne sformalizowanie jego techniki. W Argentynie wiele figur, ruchów i gestów ma swoje nazwy, wiele jednak ich nie posiada. Czasem ta sama figura znana jest pod kilkoma nazwami przy małej między nimi różnicy. Technika opisana w dalszym ciągu jest to technika, której podstawy uzyskały aprobatę specjalistów w Europie i na świecie. Stanowi także podstawę dobrego nauczania tanga argentyńskiego na poziomie tańca towarzyskiego.